عاشقانه

بیا دنــیای رویـــــــایم پُر از برگِ شــــــــقایق کُن
ببر با خود مرا از خود دوباره مست و عاشق کُن

 

دلم تنـــگ است بــرای آن همه دبوانگــی هایـم
بکش عقلـم به زنجـــیری خلاصم زین دقایـق کُن

 

بیفگن شعـــر دوری را از این پاییــــزِ بی پایـــــان
حضـــورِ مهــربــانت را کتابـــی از حقایـــــق کُن

 

صعودِ عـرش میخواهم از این آشفتــه فرشـی ها
ببر در کعبه ی عشقـــت جدایـــم از خلایــق کُن

 

ظهـــــورِ تازه ی داردســــــرودِ عاشقـــی با تـــو
بیا در منصــبِ شمسی مــرا مــــولای لایــق کُن

 

عفونت کـــرده دنیــــا را جمع و تفریقِ بی عاران
بزن نــای و برقصانم شـــعـورِ عــشق فایــــق کُن

 

ببخش شهبالِ پــروازم بگیر دستم به دستِ خود
رهایم کُن از این "سنگـــر" رهــا از هر علایق کُن

 

 

در پیوند با رستاخیز مدنی افغانستان

صـــدای ما صـــدای نـــار باید
صـــدای ملــــت بیـــــــدار باید
صدای ما چو مُـشتِ آهنـینی
به پـــوزِ دولـــتِ اشـــــرار باید
***
بلنـدتر کُن بلــــندتر کُن صدایت 
که تـــوغِ ارتجاع افُــتد به پایت
بــــرافـــراز پــــرچــمِ آزادگی را
نکـن سرخـم بجُـز پیشِ خدایت
***
نکـن تـــکرار صـــدای قاتــلان را
سرود و نعــــره های غافلان را
کدام تکبیر؟چه تکبیری وطندار؟
کنار زن سوره های جاهـلان را

 

 

آی مِس یو

ای فدایت وطنـــم جان و تنم آی مِس یو
بیتو خشکیده لبِ هر سخنم آی مِس یو
من کجا ترکِ وفـــــاداری عشقِ تو کنم؟
تا نگیرم ز تــــو عطــــرِ کفنم آی مِس یو

 

تهعد

بـاتـــو با عـشق و غـــزل میمانم
از الــــست تـــــا بــه ازل میمانم

از زمستـــان و شــبِ ظلمــــانی
تـــا به بــــــارانِ حمــــل میمانم

تا که تــلخی می دهــداین روزگار
همچو کنـــــدوی عـســل میمانم

تا به غمخـــانه تـو خـون ریـــــزند
ضـــــدِ اشــــرار دغــــــل میمانم

تـــا خــرافـــات بـــود دور و بـر ات
خــــطِ پـــاک روی چِتـــــل میمانم

تــا رســـــــد صبحـــــــــدمِ آزادی
مــــرد و مــــــردانه اتــــل میمانم

پـــاکی حُــــرمت تــاریــــــخ تــــرا
مثـــــلِ شهنامه مِــــــــثل میمانم

هموطن!"سنگـــر" ایمـــــان تـو ام
شــاعـــــرت تا به اجــــــل میمانم

 

به خدا زهره ام می ترکد!

نگو در باغ خزان میماند؛

 

نگو در خانه ی هر شیشه همیشه سنگ است؛

 

نگو هر غنچه ز ترس میلرزد،

 

نگو آوازِ قناری قدغن خواهد شد؛

 

نگو این شب به پایان نرسد؛

 

نگو کاروان ز منزل دور است

 

به خدا زهره ام می ترکد!!!

 

 

 

دردِ ما را نیست پایان هموطن!

وطــن کوه و زمین ات درد دارد
درختـــانِ غـــمین ات درد دارد
مصیبت در مصیبت سبزه زارت
گل و خــارِ حزیــن ات درد دارد

 

 

آخ اگر جنگ نبود!

کلبه ی می ساختم؛

زیرِ یک کوه ی بلند،

در کنارِ رودی،

پُر ز شفتآلو و گیلاس و انار،

دو سه تاکِ انگور،

چند درختی سنجد،

گوشه ی پنجره ام؛

حوضکی پُر ز آبِ دریا،

به بزرگی دلِ ماهی ها...

تو کنارم می نشستی،

پیشِ شمع؛

نرم نرمک شراب میریختی...

من برایت:

شعرِ "سهراب" ز بر می خواندم...

آخ اگر جنگ نبود!

 

 

درخت هم اشک میریزد!

وقتی: 
باد خنده ی گُل می دُزدد؛

وقتی:
آوازِ قناری خفقان می گیرد؛

وقتی که سبزه ها می میرند؛

وقتی:
خورشید اسیرِ ابر است؛

وقتی ماهی ز آب میترسد؛

وقتی:
باغبان ز باغ می کوچد؛

وقتی:
کلاغ به راغ میرقصد؛

وقتی:
تا فصلِ بهار فاصله است؛

وقتی که خشمِ تگرگ:

شیشه ی پنجره را می شکند...

درخت هم اشک میریزد!

درخت هم اشک میریزد!!!

 

 

خوابِ بهار در پاییز

بر تو میشه جمله ی را عرض کرد؟
در کنارت لحظه ی را فــــرض کرد؟
کاش می شد با دُعایـــی از خـدا
چنـــد روزی از جوانی قـــرض کرد!

 

 

هم اینطرف از ما هم آنطرف ار ما

جـــاری شده خـــون در دمن و ساحــــلِ دریـــا
هم اینطرف از ما هم آنطرف از ما
پــــژواکِ غـــم اسـت از دلِ کــــوه تا به ثریـــا
هم اینطرف از ما هم آنطرف از ما
اجســــادِ جوانـــانِ وطن طعمــــــه ی بــــاروت
نی قبـــــر و نــــــــه تابـــــــــوت
پُــر داغ و غمیــن گشتـــــه دلِ لالـــه ی صحرا
هم اینطرف از ما هم آنطرف از ما
بازیچـــــــه شـــــده کشورِ زیبــــای خُـراســــان
هـــــــم تــاجیـــک و افغــــــــــان
غُــــرجی و بلـــوچی و بلــــوری شــــده شیدا
هم اینطرف از ما هم آنطرف از ما
افُتــــــاده نـــــــزاع بیـــــنِ شمالی و جنوبـــــی
کـــــوچیـــــد دمِ خوبـــــــــــــــی
حاکــــــم شـــــــده دزدانِ سرِ گردنــــــه هر جا
هم اینطرف از ما هم آنطرف از ما
خود تیشه زنیم ریشه ی هـر سنبـل و سوســـن
بــا طـــرحِ "تـــو" و "مـــــــــــن"
چون "مـــــا" نشدیــــم کشته شده رویش فـردا
هم اینطرف از ما هم آنطرف از ما