مروارید در نکباد

دوستان عزیز سلام و همیشه سلام!
این نظم به زبان گویشی مردم استان پنجشیر، (شمال افغانستان ــ زادگاه بنده) سروده شده، امید وارم در خوانش آن به مشکلی مواجه نشوید
..........

ای صنـــم دلبــرکت ببــــر تو مهمــــان امشب

تا بخــورم قـــروت و قنـــدت فـــراوان امشب

 

از اول بوســـه زنــم دستـــکِ پـــر خینهء تو

تا خـدا نصیــب کنـــه چـــاهء زنخدان امشب

 

روی مایتــــه کنـــم معبــدِ چشمای خودم

بعـد از او بوسه زنـم او لـبِ خندان امشب

 

او زبـانــت که شکـر ریـزه کنـــه مثلِ حکک

تا پگــه بخــورمش چـو مـــرغِ بریان امشب

 

چشم تو پچی کنم که قابِ تصویـر من است

کومـــه هایتــه بگیــرم مه به دندان امشب

 

دستِ خـــــود را ببـرم زیــارتِ کرتنـــت کنم

تا بچیـنم از تنـت سـیبِ بـــدخشـان امشب

 

گپتـه گـوش نـدم هــر چی بگویی که :نکن

ده تنــت پــاره کنــم کرتـن و تنــــبان امشب

 

دم صـــبح نمـاز بخــوانـــم بکنـم شکـر خدا

که خدا خـودش رسانده به مه جانان امشب

 

بکنــم عــذر خــــدا را کـــــه شــویت بکشه

به رضای خودکش به دشت و دامان امشب