مروارید در نکباد

مانـــندِ تــــو جانـــانه نــــه در کـــون و مکان است

تـــو معجـــزه یی حــق و مقـــــامت آسمان است

سـر دســته یی حـــوران بهشــــــتی که خداوند:

بگـــزیـده و فــرمــوده که ایـــن شاهء زنان است

اوصـــافّ نیکــــــویت بــدهــــد مـــــــــژده زمین را:

کای خلـــق ببالـــید، چه لطــــفی به جهان است

پاینـــده بــود حضـــــور ســــبزت کـه دریـــن عصر،

بی جـــوره و یکــــدانه چـــنین ســروی روان است

زآن روز کــــه مهــــمان دلت شـــــد دلـــــــکِ من

خلقـــی شــده آشفـــته و خلقــی نگـــران است

گـویــــند ز حســــودی که بجـــا گفــــته بــزرگان:

آنکـــس که نیـــرزد همــان صاحــبِ خـــوان است

ایــن سنگــــرِ دیـــوانــه چــه دارد که درین عمـــر

شـــوریــده و پــروانـــه او مـــاه یــی زمـــان است