دیـــده تا دیـــده تـــرا دیــــده ی گـریــــــان دارد


دل چو شــد عاشـــق تــو حـال پریشــــان دارد



عقـــل می گفت خطــا گفته انـــد وصــف بتان


تا تـــرا دیـــــده به آن زمـــــزمــه ایمــــــان دارد



مــن کــه از ســاده دلــی دل بســـپردم بتــــو


غافـــل از ایــن که دلــــم قیـــــــمتِ ارزان دارد



عشق اگـــر مظـــهر پاکی خــــــدا اســت چرا


این همـــه سوخــته دلان حالتِ یکســان دارد



در و دیــوارِ دلِ عاشــق بیچــاره نیاز است نیاز


طـــبع معشـــوقه چـــــرا نــــــازِ فـــراوان دارد؟



جان ســــتاند طلـــبِ تــــو و خـــودم میــدانم


حرفِ عقــل نیــست، دلـــم میلِ شتابان دارد



هر قــدر تــــیر زنــــی سنگــــر دیـــــوانه خود


باز هــــم وردی زبـــان اســــــم تو جانان دارد