روز عیـــد است کاش دلبر قصــــدِ مهمانی کند
دزدکی یک بوســـه از کنــــج لــــب ارزانی کند

میگـــذرم از هرچــه کــرده تا کنون جــور و جفا
شــرط آن باشـــد کــــه اظهــــارِ پشیمانی کند

من بپاس عیــد قربــان می شـــوم قـربـــان او
شوخِ مغــرور گـــر بیایـــد عهـــدی انسانی کند

تا نگــردد شوره ای آفــاق در عاشــــق کشی
استخــــــاره نیمـــه شــب با ســوزِ پنهانی کند

مستجاب است سه شب و روز هر نــوعِ التجا
نازنین گر عفـــو خواهــــد، زود عریانــــــی کند

میچکــد از خامـــه سنگـــــر چنین نظـــمِ روان
جای گوسپنــد شعـــر را در پاش قـــربانی کند