بــاز در خلــوتِ دل معـــرکــه بر پـــا شـــــده است
محفـــلِ شعــر و غـــزل بــاده و مینــــا شده است

داده پیغــــامِ وفــــا لالــــــه رخِ زهــــــــــــره جبین
زآن سبب شهر سکوت مامنِ غوغــــا شده است

یارِ گمــگشــته ما خیمــــــه بــه چشمـــــــــانم زد
دل بــه رقـــص آمــــده و غـــرقِ تمنــا شده است

شــبِ عیـــد است ببــــاغ و چمــــن و بوســــتانم
چونکه سلـــطان همــه، سروی رســا آمده است

دل شــده مســت چنـــان پــــا ز ســــر نشناســـد
گوئیـــا امشـــب او مالـــــکِ دنیـــــــــا شده است

از غـــرور نـاز فـروشــــد به زمیــــن و به زمــــــان
پـــا بــه پـــای جبرئیــــل عــــــازمِ بـالا شده است

مــن چه گویـــم که چـــه حـــال و چه روزی دارد؟
آری این دل بخـــدا خانـه ای رویـــــــا شده است

عکــسِ آن مــاه به یکـــباره چــــه مدهوشم کرد؟
چشــم بــد دور! پری چهره چه زیبــا شده است؟

نکند چشــم زنـــد، چشـــــم من آن راحتِ جان؟
باز پیـــدا بدلــــم این همـه ســــــودا شـده است

بس کـن سنگـــر از ایـن بیش مـزن حـــــرفِ زیاد
حــد نگهـــــدار کــه دلبــــر تـازه آشنا شده است