زچشــمِ غصـــــه آلــودت بجـــــانـم اضطـراب افتاد
ز آهی ســـرد و پر ســـــوزت روان در التــهاب افتاد

فــدای چشـــمِ نمناکـــت، نکــن گریــه عزیـــــزِ دل
دو بـــاره یـار بیمــارت ببیــــن در پیـــچ و تــاب افتاد
   ز دردت باز چشــــم آسمــان از اشــــک تر گشته
ازین باران غــــم حتـــــا زمین هـــم ازشــتاب افتاد

مگــــو سرمــــازده آغـــــــــاز فصل سبز رویـش را
ازین شوری قسمت هم به جـامِ شب شراب افتاد

نخــور غصه، نکن اندوه، به من ده هر چه غم داری
گمانم بین مـــن و آن خدایــــت بـــــاز حسـاب افتاد

نمی خواهــم گریبانــت بدستِ غصـــه هـــــا افتــد
بلاگیـــر تــــو می گــــردم اگـــر ره ناصــــواب افتـاد

بخند با خنده های من که دنیا پوچ و ریشـخند است
چه تاثیـــری بجـــــا مانــــد اگــــر نـام از کتـاب افتاد

بقربانـــت شــــــود سنگـــــر بتِ زیبــــــا و یکتــایـم
نگو در متــنِ شعـــر تـو سوالــــی بی جــواب افتاد