مروارید در نکباد

بر سایـــه هـــای دشتِ سیاهـــی قدم مزن
پایــانِ جـــــــاده را بــــــه جـــدایی رقـم مزن

با لحظــــه هــــــا عبــــور بکـن بـر زمینِ نــور
بر قلــــبِ روزگــــــار خدنـــــــگِ ستـــم مزن

بر آبِ رفتـــــه بیـــلِ پشیمانـــــی از چـه رو؟
فــریــــــادِ نـا بجـــــــــا ز درد و الــــــــم مزن

این دم غنیـــمت است مکـــن قتـــــــلِ آرزو
رویـــای عاشقـــانه به دیـــــوارِ غــــــم مزن

هر چند مقــــام و منزلتت میرسـد به عرش
اما بـه بـــزمِ غیـــر مـــرا چشمِ کــــــم مزن

نازت کشیـده ســر بـــه آن ســوی اوج هـــا
زآنجــا به جسمِ خستهء مــا تیــــر و بم مزن

خواهی چو سرخ رو شوی در مقــام عشق
بر دل مـــزن قهقـــــه و بر دیـــــــده نم مزن

سنگـــر که خــــاکِ پــــــای تو گردیده از وفا
با طعنـــه پیـــشِ او سخن از جام و جم مزن