باز آمدم که شــــام سیاه را سحر کنم
دل را ز قیل و قــــالِ جهــان با خبر کنم

تصویر مـرگِ عشق بریــــزم به واژه ها
بر تارِ شمعِ هر غـزلی شور و شر کنم

از ملکِ دل برون کشم مـرده یی خیال
با عقـــل رفته تازه سخن را ز سر کنم

بیـهودگی این تپـشِ دل دهــــــم به باد
پس کوچه هــای باور و رویــــا گذر کنم

تقدیـــر اشک هـا بگـــــذارم بدستِ آب
یعنی خیــال و چـــاره و فکـــرِ دگر کنم

این آب رفتـــه درسِ دگـر میدهد به من
تدبیـــر کار خویش به تیـــر و تبــــر کنم

از واژه های تلــــخ و تباهی دلم گرفت
تا کی فغان به گوشِ کـر و بی اثر کنم؟

سنگر خیـــــالِ تازه نکـــن از سرِ جنون
ترسم که تـــارِ رابطــــه از بد بدتـر کنم