از سایه ها ملول شده این دل خراب
رفتم کمی قـــدم بزنم چشم آفتاب

(ا ــ پ)
*****

دردِ نــگاه تــــــو سخنـــی است بی حساب
  وا می کنــد دوپلــک نــــــــگاه ِ تو یک کتاب

شعری که از دو چشم تو میـــریزد هر نفس
شـــورِ درونِ راز تـــــــــرا کـــــرده بی حجاب

از واژه ، واژه نالـــه زنـــد سر بـــــــه آسمان
تا ناکجـــای ســـوژه رســــــد تیرِ این شهاب

با خنـــده هــــــای مصنوعیت کی کند عبور؟
آنجا که در خیال تـــو است، کوچـــهء صواب

کابـــوس آن تصـــــور و رویــای دیـــر پــــــــا
از حـــرف و از کلام تـــــــو می افگنـــد نقاب

این آتشی کـــه سوختـــه روح و روان تــــو
پیوسته میبرد ز تـــو دل شــــــادی و شباب

دودش به انحصـــار کشیــده وجــــود مـــن
آنسان که آهنی بشــــود ذوب در مـــــذاب

هر لحظه زرد و زار از ایــن غصه می شوم
در مانــده ام عزیز، فقـــــط می کشم عذاب

ایـــکاش جـــانِ سنگــــر نا قابـــــــل خودت
قربــــان تو شود، تـــــو فارغ ز اضطــــراب!