فـــروغِ آتـــش از چشــــمِ تـــو پیداست
در ایــــن آتـــش فـرو رفتن چه زیباست

به دنبـــالِ چـــه میگــــــــــردی عزیزم؟
اسیرِ شعلــــه های تــــــو در اینجاست

چــرا از من فـــراری گشتــــــــه یی تو؟
کلیــــدِ ایــن معضــــــــل گفتگو هاست

اگـــر چه کــــوره یی آتـــــــش فشانی
ولی پهنـــــای صبـــــــر من چو دریاست

نشستی در کمین چـــون شیر غـــــران
شکاری چرب و نرم پیشت مهیـــــاست

سرِ تسلیــــم نمـــــوده خــــم به رغبت
بدنبالــت روان ایــن مـــــــرغِ شیداست

بکـش زحمـــت بیــــــا خاکســـــترم کن
که شوقِ سوختـــــن در من هویداست

نیــــازِ مـــن فــــــدای نـــــــــاز چشمت
حلالــــت نازنیـــــن خــــــونِ دل ماست

ولی در دســـت غیــــــــر نسپاری ما را
که آن ننگیــــن تریــــــــــن آزارِ دنیاست

دگر نیست خواهشی در قلــــبِ سنگر
بــــدان او عاشـــــقِ یکتــــــای یکتاست