بر خلوت اندیشه ام ای ماه گذر کن

        دریوزه درگاه تو ام نیم نظر کن

       ما بسته به زلفان تویم تا دم محشر

           ای نرگس یگانه بیا زیر و زبر کن

       رنجیده دلت گر ز سخن های رک من 

      شمشیر برآر، چشم بکش یا قطع سر کن

       بر جان تو سوگند مرا می کشد این غم

        زودآ و دل مرده ما پر ز شرر کن

        حیف است اگر قدر دل ما نشناسی

        سنگین دل بیرحم! تو یک فکر دگر کن:

            یا خاک بکن سنگر دیوانه خود را

        یا رحم به این مردک بی علم و هنر کن