درون توفــــان و ظاهـــــر بـــــــود آرام
دو چشمت از تخاصــــم داشت پیغام

سحــــر دیدم سکـــــــوتِ مطلقت را
فراری گشت خورشید باز شــد شام

نـه حــــرفی از محبـــــت بـــــر زبانت
نه شـــوری داشت آن بــــازو و انـدام

چنان کار کشــــته و سنجــیده بــودی
که پیهم خنده میکـــردی به این خــام

تو پـــرواز کــــرده بــودی جـــای دیگر
نه دانــــه کارگــــر بــــود و نه هم دام

نه دادی یـــــک سوالــــــم را جوابی
نه از لعـــلِ لبت حاصـــــــل بشد کام

نگاهت در گریـــــــز از چشـم من بود
تو گویی تلــــــــخ گشته هر دو بادام

ندانستی که سنگر می شـود خوار؟
چرا باور نـــــداری یــــــــــارِ گل فام؟