مروارید در نکباد

یک، یک نفس که مانده ز عمرم فدای تو
تک واژه های دفتـــــر و شعـرم برای تو

پیغمبری رســــیده ز شهــــرِ سپیده ها
گوش دلــــم پر است ز شـور و صدای تو

آورده یی امـــــید به بـــــاغ دلـــم که باز
پـــــروازگاه خویش بســـــــازم هوای تو

بوی بهـــــار مــــــیوزد از هر نفـــس مرا
وقتی که سیر می کنــــم اندر فضای تو

امــــروز را پــــــگاه دگـــر بـــود رنگ و بو
خورشید و ماه قصیده ســـرودند بپای تو

پروانه ها خمـــوش و قنــــاری پر از شرر
هر دو به سبک خویش شدند همنوای تو

تو نازنیـن تریــــــــن خـــــدای دلـم شدی
من بنـــــده یی مطیـــــع فـتادم قفای تو

سنگر اگر فتـــاده به راهــت چنین غریب
برخود مبر گمـــان، که نباشـــد خطای تو