پیــــــش جانــــانــه مـــا صبـــر و وفــا مسخره شد
پاکی و ســــــاده گی و صـدق و صفـا مسخره شد

هرچــه آیـــد به زبـــانـــــــش بکنــــــد عرضــــه ما
ادب و عفــــــت و اخـــــــــلاقِ صــدا مسخره شـد

از چه گویـــم زودتـــــــر؟ چـــــه در فشـــانـی دارد؟
عشقِ پاکیــــــــزه ای من تا به کـجا مسخره شـد؟

میـزند حـــرفِ رقیــــب تا کــــه بـســـــــوزد جگـرم
غیرت و همـت و اندیــــــــشه ای مـا مسخره شد

همـچـــو خیــــاط خــــودش میبــــــــرد و مـــیدوزد
نیٌــــــتِ صـــافِ دل و راه ی خــــــــدا مسخره شد

نشـــود رام دلـــــش همـــچو غـــــــــزالِ وحشی
عــذر و زاری مـــن و دســـتِ دعــــــا مسخره شد

نبـــود حوصـــله ام تا کــه شـــمـــــــــارم یک، یک
از اول تــا وســـــط و تـــا انتهـــــــــــا مسخره شد

دیدی سنگر که چسان دوست به هیچت بفروخت؟
آن همـه دلخـــوشی هـــا بهــر شفـــا مسخره شد