میـــزند بـــــاز به سر حســـرتِ دیوانه گری
شوق بیخود شــدن و شیوه ی پروانه گری

نیست خورشید نمایان، نه حلاوت به چمن
میــروم غــرق شـــوم در دلِ افسانه گری

ساقی امـروز نگیر دست من از باده و جام
خواهــم اکنــون ز تو عشوه ی جانانه گری

آمـــده عاشــــقِ دریــــوزه به میــــخانه تو
دیده بگشــا و بکـــن الفـــتِ شـاهانه گری

بختِ بد بخت نـداد فرصتِ یک لحـظه سرور
بعــد از این فاعـــلِ مختـــارم و رندانه گری

میشکنم دســتِ قضـــا را و قنـــوتِ زورش
الـــوداع نعــره ی بیهــــوده ای فرزانه گری

سنگــر اکنــــون تمنــــای جنون دارد و بس
زنده باد مستی و سرشاری و دیوانه گری!