کسی ز بهــــــــت نگاهـــم غمِ نهفته نخواند*
عزای دل ز پس شیشه های شسته نخواند


همه فســانه و افســـــون می کنند ظاهـــــر
کسی حدیـــــثِ ز رویای این شکسته نخواند


ز بـرگِ زردِ فــــرو خفتــــــه خونــــداه ام باری
درخــت حکایــــتِ آن آشنـــــــای رفته نخواند


ز عمــــقِ آب بیامـــــــد صـــدا و غوغــــــــایی
زمـــان ترانه این مــــوج هـــای خسته نخواند


هر آنچه است بدنیـــا فقــط ز "من" گوئیست
چمن روایتی از ســـرو هــــــای رسته نخواند


چه خوش ســـروده "پگاهی" بیــــتِ زیبـــا را
ولی حسودِ بخیـــل طبــعِ او خجسته نخواند


کلامِ نغــــزِ حقیـــــــقت نمی رســـــــد جایی
که روزگار هنـــوز نامـــــه هـــای بسته نخواند


کلامِ دلکــــشِ سنگـــــر کجـــــا و درکِ غلیم؟
رموزِ عشق هر انکــو ز خـــود نجسته نخواند