زنگِ غم داشت به هـر ســوژه صدای غــزلت
رنگِ پــائیــــز بـه بـــــر کـــــرده ادای غـــزلت


سوژه ی ســــرد و زمستانی شعــرِ چشمت
کـــرده مسمــوم گل و بـــاغ و هـــوای غزلت


زخمِ پارینـــه که نشتــــر زده در سینــهء تــو
شده سر چشمــهء بیمــــار و خطــای غزلت


ببر از یـــاد کسی را کـــه نشد همــــــدمِ تو
نگـــذار پاره کنـــد پـــــــــرده ی نایی غزل ات


سر نکن مصـــرع و بیتـی ز جفـــــــــاکاری او
شعر خود هدیه مکــن جـز به گــدای غزل ات


لائقِ اشــکِ خــودت هرکس و ناکس مشمار
قیمتِ هیـــچ مـــده شور و صفــــای غزل ات


غیر" سنگر" تو نیابـــی به ســـــزاواری عشق
به خـــدای مـــن و تو و به خــــــدای غزل ات