خامــوش ولــــی پــــــر ز صــــــدا عاقلِ بیرنگ
عاصـــی و پـــــــر از چون و چــــرا عاقلِ بیرنگ


در مدرســــــه ی عشـــق حٌـــــلاجِ دگری بود
اناالحـــقِ پــــــــر شـــور و نـــــــوا عاقلِ بیرنگ


خیامِ حکیــــــم خامـــه زده دفتـــــرِ شعــــرش
هـــــر "نالـــــــه" او پـــــر ز صفــــا عاقلِ بیرنگ
 

از رنـــــــدی حافـــظ شــــــــده پیمـــانه لبـالب
گویـی ز سبـــــا تا بــــه صبـــــــــا عاقلِ بیرنگ


دیـــــــوانِ کبیـــر را به دِر شمـــــس بیـــــــاورد
با زمــزمه ی لطـــــف و صفــــــــــا عاقلِ بیرنگ


سعـــدی شده حیــــــــرت زده از نبضِ کلامش
آنگــــــه کــــه ســـرود شعرِ خــــدا عاقلِ بیرنگ


مفتون شده است طاهر عریــان به چنین سوز
تا "نالــه" کشیـد نقـــشِ بجــــــــــا عاقلِ بیرنگ


تف کــــرد به این زنــــدگی و ذلـــــــــــتِ غربت
دستـــــــی نگشــود بهــــــــرِ دعـا عاقلِ بیرنگ


کــــوه خـــم شــــد از دامـــــــــنِ او لاله بروئید
وقتی ز زمیـــن رفــــت سمــــــــا عاقلِ بیرنگ


عیبـی نبـــود گر همــــــه دنیـــــــا بشود تنگ
قـــــد کــــــرده بلنــــــــد تـا ثریــــا عاقلِ بیرنگ


او نیســـت، ولــــی است کنـــــــــارِ نفـسِ ما
در ذهـــنِ مـــن و مــــا و شمـــــا عاقلِ بیرنگ


در یک، یکِ هـــر واژه ی "سنگـر" شــــده پیدا
سر می کشـــد هر لحظــــه جـدا عاقلِ بیرنگ