دیگــر مــرا به سبـــــزه و گل اعتبــار نیست
در سر هــــوای دیــــدنِ فصـلِ بهـــار نیست


پــــژمــــــرده واژه، واژه ی اشعـــار دلـکشـم
این ســوژه هــای مرده بجز از شعــار نیست


تمریــــن می کنــم همه روز شــــکلِ مُردنم
یک شب نفس ز درد و غمــی در قرار نیست


گفتند مصافِ زندگی در باخـت و بردن است
ما را بغیـــرِ باخــــت ، نصیـب از قمار نیست


از گلشــــنِ حیـــــات گلـی چیند هر کسی
هر جا قـــدم زدیـــــم بجز دشتِ خار نیست


اُفتیــــده ام به چنــــــگِ هیــــــــولای روزگار
زین تنگنــــــای قافلــــــــه راهی فرار نیست


تابـــوتِ من به پیشِ نظـــــر گنـده می شود
گویـــا به چشــــمِ کورِ خدا در شمار نیست


امیـــــد هـــــــای خـــــــام مرا خـاک میخورد
دیگر تــــوان و حوصلـــــه ی انتــــظار نیست


خامـــــوش میبرم جســـدِ نالـــــه را ز شهر
"سنگر" ترا جنـــازه و شمعِ و مـــــزار نیست