مروارید در نکباد

بیمار، ضعیف و خسته از جنـگ وطنِ من
 صد بــار شــده کشـتهء نیرنـگ وطنِ من

 گاه تیــغِ جهاد خـورده ز سر تا کفِ پایش
گه طالـبِ احمـــق زده با سنگ وطنِ من

امــــروز گرفتــــار شده با کـرزی و خـرزی
 غـولان بیابــــان زده بر چنــــــگ وطنِ من

 درگیر هــم اند تاجیــک و هــــزاره و افغان
 از دستِ همـــه پـــاره و دل تنگ وطنِ من

 امریکـــه و انگلیس و یهـــود حاکم ما شد
 زخمی زده هر شیوه و هـر رنگ وطنِ من

در خـون تپـــد مدرســـه و کوچــــه و بازار
 فــرزندِ یتیمش شده است لنگ وطنِ من

 ســــرمایهء فرهنگــی آن مُلکِ کهن سال
 چون آهـــنِ پوسیـــده زده زنگ وطـنِ من

در خوابِ عمیق رفته فرو "سنگـر" و یاران
 از غفلـتِ مــا در عجب و منـــگ وطنِ من