مروارید در نکباد

صدای نعرهء تکبیر؛

پیامِ شب، بگوشِ روز میخواند...

و شهر در بسترِ توفان میلغزید.

زمان تکرار می گردید

و دزدان با شعارِ " فی سبیل الله"،

جهادِ وحشتِ خود، پهن می کردند...

جذام گسترده می گردید،

و طاعون خون می نوشید!

پرستو های عاشق را بسوی دار می بردند؛

و آوازِ قناری را به میلِ توپ میبستند...

تعفن هدیه میدادند؛

شبش تقسیم می کردند،

به سر ها میخ میکوفتند،

رقص مرده میدیدند...

و شهر آبستنِ یک مرگِ دیگر شد...