مروارید در نکباد

گریـه کن ای ابــــرِ تیـــــره، گریــه کن
 سبره هــــا آتـــش نگبــــره، گریه کن

 بر تنِ این شاخـــه هــــای سـرو بین
 بـوی خشکی گشته چیره، گریه کن

 این تِرک هــای زمیـن بر سوی تــــو
 چشمِ حسرت کـرده خیره، گریه کن

 دیـــر شـد رنبــــور گُـم کـرده عســل
 چونکه در گُل نیست شیره،گریه کـن

 نغمـــه و ساز قنـــاری خسته است
 رحـــم کــــن تــا او نمیــره، گریـه کن

 واژه های شعــرِ شاعر بسته گشت
 ســـوژه هـــــا آمـــــاجِ تیره، گریه کن

 قلــــبِ پـــــاکِ عاشــــقِ بی مــدعـا
 در غـــمِ دنیــــــــا اســـیره، گریــه کن

اشکِ "سنگـر" همرهی ات می کند
 مثـــل تــــو از گریـــه سیره، گریه کن