طلاقِ برگ

 برگ های طلاق شده،

 به سازِ باد میرقصند...

 دست های درخت ها؛

 از آستینِ جبر:

 پدرود می گویند...

 زمین،

 از هجومِ مهاجرانِ پائیز،

 دل تنگی هایش را،

 شبنم می گیرید...

 
رنگین کمانِ فصلِ سوم:

 آذانِ زمستان،

 در گوشِ جنگل می خواند.

 ایکاش نمی دید شاعر:

 خونِ خشکیده ی شاخ؛

در رگِ برگِ طلاق گشته ز جبر...