پــرده از رخســـــار بردار قصـــــد زیارت کرده ام

بی ســـلام و بی کــــلام عــرضِ ارادت کرده ام

از نـگاهـــم حرف پنهانــــم بخــــوان مهروی من!

گرچه با برخــورد ســـردت عمری عادت کرده ام

ور گناهی ســـر زده زیـــن بنده ات، معــــذور دار

آب دیـده ریختـــه و غســـــــل طــــهارت کرده ام

بت پرستـــی را گـــزیـدم ،کعبـه من عکس تست

روز و شــب در پــای آن رســــم عبــادت کرده ام

بوســه یی را گـــر طلـــب کردم زآن نوشین لبت:

عفــــو فـــرمـــا گــر تقـــاضـــــای زیادت کرده ام

دســـت بر سیـــنه بپــــا ایستــــــاده ام در راه تو

بار هــــا از کــــرده ام شــــــرح نــــدامت کرده ام

ظاهــــراً گفتـــی که تـــــو بخشـــیده ی جرم مرا

لیـــک از انـــــــدوه و غـــم ،برپــــا قیامت کرده ام

رخ چو مســتور کـرده ی خواب و خـورم برهم زدی

زین همـــه عـجــز و نیــــاز حــس خجالت کرده ام

گر فــروپـــاشید غـــرورم پـای مهرت، عیب نیست

زانــــکه در دل باختـــن بــر تــــو، حماقت کرده ام

بار هـــا گفتـــی بـــــرو تــــو لایـــق مــن نیـستی

من به پیمـــــان وفــــــاداری لجــــاجــت کـرده ام

روز و شـب بـــر تــو نــویـــســـم حال دل از بیدلی

ونــدرین ره پــــــای در کفــــش سمـاجت کرده ام

بار، بـــار ناسفتـــــه گفتــــم نظــم هــــای بی اثر

بر خـــود و بر شعــــر خـــود اظهــار لعنت کرده ام

گرچـه کـــردی شهـــرهء شهـرم به نـــادانی ولی:

در وفـــاداری به عشـــــقت، استـقامت کـــرده ام

دل فـروشــی شــیــوه من نیــست، قـــدر ما بدان

بر همـــه هــرزه پـرستـــــان این حـــکایت کرده ام

اینقـــدر تهــــدیـــد بـــر رفتــن مکـــن، تـو رفته یی

من خـــودم از قــــول تــــو ایــن را وکالــت کرده ام

سنــگـرت تنهـــا نگـــذار، بی تـو بیکـــس می شوم

تا تـــو رفتـــی سفـــــرهء غــم را ضیـــافت کرده ام