با بـالِ خیــــال میـــروم آنجــــا که تو استی
قربـــانِ سرت گـــر دلِ دیـوانــــه شکستی

حــرفی نزنــــم شکـــــوه و فـریــــاد نبـــارم
شادم که تو درخلوت خود سرخوش و مستی

کافیــست به من عکس تــو وعطـــرِ خیـالت
فــرقی نکنــــد گــر ره ی آن قـافلـــه بستی

عشقِ تــو جنونیست که بر من شده غالب
تـــو قســـمت و تقـــدیـــرِ من از روزِ الستی

سرمایه ی هستی بکنــم فـــرشِ قـــدومت
هـر چنـد که یـــارِ من و فکــــرِ دگـــر استی

پائیــز گذشت فصــلِ زمستان شـده نزدیک
در فصـــلِ بهــار بـا گلِ نـــو رستـــه نرستی

با آنکـــه بدانی ســـر و پـــا خســته ز دردم
از سنــگ زدنِ "سنگـــر" بیچـــــاره نخستی*

ــ نخستی = خسته نشدی

 
عکس ‏نور سنگر‏