مروارید در نکباد

بگذار ابر نیفتد ز نفس،

بگذار زندگی عاشق بشود....

بگذار قهقه ی قناری را:

شاخه و برگِ درخت سجده کند...

بگذار پاکیی هوای صبح:

کوچه ها را پُر از ترانه کند...

بگذار در حضورِ "ما" شدن:

ماه و خورشید به زمین خنده زنند...

بگذار بارِ دگر چیره شود:

نغمه ی عشق به ویرانه ی ما...

بگذار لحظه ها باور بکنند:

که بهار آمدنی ست!