حسن زیبــــایت شفـــا بخـــــــــشٍ دلٍ عشاق شد
لحـــن شیریــــن زبانــــــــــت شهــــره ی آفاق شد

در کلامـــــت بحــــر معـنا، اوج حکمــت، رازٍ حــــــق
گفـــــته هایـــــت ثبــــت دفتـــر، زینــــتٍ اوراق شد

حرفٍ بیهــــــوده نباشـــــد ایــن که میگویـــــم مدام:
نام افلاتـــــون کنــــار نـــــام تـــــــــــــو اطـــلاق شد

فرصتــــی گــر دست دهــــد تمــریــن شاگردی کنم
مهلـــــتٍ باقـــــی عمـــــرم پــــــای ایـــن میثاق شد

گرچــه میدانـــــم مقامـــم خــــاکٍ پایی بیش نیست
از بلنــــد پــــروازی دل، دل بتــــــــــو مشــــتاق شد

عفـــو فرما گر که سنگــر روز و شب در فـکـر تست
یا که در بحـــــر خیالـــــت محــــــو و استغــــراق شد